Hiç unutmam, dönemin İtalyan Maliye Bakanı Colombo İstanbul'a gelmişti. Yardımcılarından biri yakın arkadaşımdı. Özel bir gezi olduğu için, beni aradı ve Bakan ile birlikte yemeğe çıktık. İtalya'da, köprüye en büyük krediyi veren ülkeydi.

Ben de Köprü Aleyhtarıyım ya, açtım ağzımı yumdum gözümü.

İtalya’nın İstanbul’u mahvetmek istemesinden tutun da, fakir bir ülkenin başka öncelikleri varken, bir demir yığınına bu kadar büyük kaynak ayırmasının yaratacağı memnuniyetsizliğe kadar herşeyi sıraladım.

26 yaşındaydım.

Heyecanlıydım.

Colombo beni dinledi dinledi ve sonunda “Göreceksin, bu daha başlangıç, ilerde boğazın üstüne 2-3 köprü daha gerekecek”dedi.

Haklıymış.

Bugün, bu tartışmanın üzerinden neredeyse 41 yıl geçti ve pişmanım.

1'inci gibi, bugün de 3'üncünün tartışması başladı .

Yine itirazlar yapılıyor.

Ben 3'üncü köprünün doğru olacağından eminim.

Ancak bir korkum, bir de koşulum var.

Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım bir söz verdi. Köprünün geçeceği bölgelerdeki ormanların zarara uğramayacağını, bu konuda tüm önlemlerin düşünüldüğünü belirtti.

Koşulum buydu ve bakanın dediğini not ettim.

Korkum ise, uzun vadeli önlemler alınmadığı, Çanakkale üzerine bir köprü ile İstanbul'un yükü azaltılmadığı taktirde, ardı ardına yeni yeni köprülerle boğazın mahvedilmesidir.

İstanbul her köprü ile biraz daha büyüyor. Büyüdükçe bozuluyor ve yaşanması güç bir kent konumuna giriyor.

Hoş, köprü yapılmasa da büyüyecek. Ancak önemli olan bu büyümeyi yavaşlatmak yerine, köprülerle hızlandırmamaktır. Bu korkumun nasıl giderileceğini bilemiyorum. Bildiğim, yeni köprünün hayatımızı daha da kolaylaştıracağıdır.

Gerisi, iktidarlara kalıyor.

Yeşili koruyacaklar... Kaçak binaları önleyecekler... İstanbul'u yaşanmaz noktaya getirmeyecekler. İktidarlara güvenmeyip, köprüye karşı çıkmanın mantığını göremiyorum.

mabirand@e-kolay.net

Yazının devamını okumak için bu linki tıklayınız