Ergenekoncular ve dostları  

Bazılarını tanıyoruz... Hayatları demokrasiyle mücadele etmekle geçmiş, buldukları her fırsatta iktidarı darbe ya da ara rejim yoluyla ele geçirmek için nesilden nesile aktarılan bir mekanizmanın parçası olmuşlar. Askeri darbelerde de onlar var, sivil iktidarlar devrinde ülkeyi istikrarsızlaştıran bütün girişimlerin arkasında da...

Türkiye’de Osmanlı’dan Cumhuriyet’e devreden, miras kalan ve gücünden bir şey kaybetmeyen tek gelenek darbeci meslek grubunun saltanat düzenidir. Biri darbe yapar bir sonraki kuşak başka yeni bir darbe yapar. Bu bir hanedan düzeni ve saltanat organizasyonudur...

Son kuşağın sabah kalkıp bir darbe, akşam yatıp yeni bir darbe planlamasının temelinde bu hanedan motivasyonu yatar. Sıra kendilerine gelmiştir ama ne yazık ki bir hareket becerememişlerdir. Bundan büyük baskı olur mu?!

Bir araya gelmiş ve darbe yapmak için yola koyulmuşlardır. Bu uğurda irtica korkusu, ABD emperyalizmi, AB paranoyası; ellerinde ne varsa seferber ederek, emirlerindeki asker, sivil ve medya güçlerini sonuna kadar kullanarak darbe yapmak ve öncelikle de ülkenin darbe yapılacak hale gelmesini temin etmek için çalışmaktadırlar.

PKK’yı bile taşeronlaştıran bir organizasyondan söz ediyoruz.

Askere silah sıktırıp, cenazesinde gözyaşı döken sonra da çıkıp ‘Vatan elden gidiyor, ordu göreve’ diyen bir organizasyon. Kriz çıksın, ülke batsın hükümet gitsin diyen ama toplum karşısında vatanperverliği kimseye bırakmayan bir çete...

‘Amerika işbirlikçisi hükümet/ler’ diye ortalığı ateşe veren, perde arkasında Beyaz Saray’a ‘Onları bırakın bizimle iş tutun’ diye haber salan bir sahtekarlık örgütü.

Bazen sarıklıyı sakallıyı, bazen kravatlıyı, bazen de sıradan insanları medya malzemesi yapan; herkesi her yerde fişleyen bir çete. Üniversiteleri bile darbe yuvasına dönüştüren bir baskı gücü.

17 bin fail-i meçhulü, yüzlerce ölümcül provokasyonu, birçok ‘Atatürkçü’nün katlini planlayıp uygulayan eli kanlı bir örgütle karşı karşıyayız.

Onları tanıyoruz. Hayatı boyunca cuntacılığı meslek edinmiş bunu gazetecilik kisvesiyle perdeleyen zatı ve yandaşlarını da tanıyoruz, biliyoruz.

Bunların tamamının şimdi adı Ergenekon’dur.

Onları tanıyoruz, anlayışla karşılamasak da anlıyoruz. Onlar bünyeleri; millet iradesini, hukuku, demokrasiyi asla kaldıramayacak bir gruptur. Kariyerlerinin finali darbedir, gerisi mutsuzluktur.

Onları anlıyoruz da hiçbir şekilde o gruba dahil olamayacak, hatta geçmişte onların hedefi olanların bugün Ergenekon’la gösterdikleri dayanışma anlaşılır gibi değildir. Türkiye’nin önüne gelen tarihi arınma fırsatını görmezden gelip darbeciyle, katille, provokatörle dayanışan siyasetçi, medyacı, işadamı, bürokrat tayfasının ne yapmaya çalıştığını anlayabilmek mümkün değildir.

Kendilerini ‘AK Parti olmasa bizim için daha iyi olur’dan başka hiçbir fayda elde edemeyecekleri bir tercihe mahkum etmelerini anlayamıyorum. Birkaç cümle ile birkaç satır yazı ile tarihe ‘darbeci’ olarak kaydedildiklerini fark etmeden, içine düştükleri durumu anlamadan küçülüp gitmelerini de...

Bu meselenin AK Parti, Erdoğan meselesi olmadığını göremeyecek kadar gözlerini karartan şeyin ne olduğunu gerçekten anlayamıyorum. Bu nedenle, iktidar partisi 29 Mart’ta oy kaybetti diye Silivri’den yükselen sevinç nidalarına karışan kahkahalarına da bir anlam veremiyorum.

Dolayısıyla da, bu kadar akıllı, tecrübeli, iyi para kazanan adamların Ergenekon’dan artık geri dönüş olamayacağını görememelerini hiç mi hiç anlayamıyorum.

Yoksa, bir dönem bir tarafından Ergenekon’a bulaştılar da ben mi göremiyorum.

Kapağı aralanan Ergenekon dosyası Türkiye’nin bir daha asla yakalayamayacağı fırsatın adıdır. Görenlere görmeyenlere, anlayanlara anlamayanlara şu kadarını söylemek yeterlidir:

Ya Türkiye Ergenekon’u yenecek ya da Ergenekon Türkiye’yi. Arası yok.