Bir davada; özellikle de Ergenekon gibi bütün ülkenin hatta dünyanın gözünü diktiği, sonucunu merakla beklediği bir davada henüz başlangıç aşamasında mahkeme heyeti değişiyorsa bunun sümenaltından başka ne anlamı olabilir?

Heyet değişirse yerine belki daha iyi, daha başarılı, daha birikimli bir savcı-hakim grubu atanacaktır. Olabilir. Ama, dava bitmeden yapılacak bir değişikliği kimseye anlatamazsınız, kimseyi de ikna edemezsiniz. Ergenekon gibi, faili meçhuller gibi uzmanlık isteyen, ilerledikçe ilerleyen, araştırıldıkça ortaya bambaşka delillerin çıktığı davaların heyeti değişirse, herkesin zihninde aynı endişe belirecektir. Başkası mümkün değil...

Aksini iddia eden, kendisine “Neden durup dururken heyetin değiştirilmesine ihtiyaç duyulmuş olabilir?” sorusunu sormalıdır. Neden? Başka ne sebebi olabilir? O soruya cevap arayanlar şunları da cevaplasın:

Bugüne kadar, yargının o kesiminden Ergenekon davasının derinleşmesi, genişlemesi veya herkesi kuşatacak şekilde büyümesi için bir destek mesajı duyuldu mu? Tek bir destek emaresi görüldü mü?

Aksine, her aşamada usule dair itirazlarla soruşturmanın kapatılması için sayısız teşebbüse şahit olduk.

Türkiye gerçek bir dönüşüm ve değişim süreci yaşıyor. Yaşadıklarımızın özet tanımı budur. Bir ülke yakın tarihi üzerindeki karanlık örtüyü kaldırmaya karar vermişse; üstelik bunu bazen asker-sivil bürokrasiye, bazen siyasete, bazen medyaya, bazen de mücadele etmekte olduğu çetelerin aktif uzantılarına rağmen yapıyorsa buna değişim denir.

Büyük değişimlerin kaderinde de büyük dirençler vardır. Sadece hakim-savcı atamaları değil, her alanda direnen olur.

Dünkü gazetelere bakın...

Ergenekon’un ikinci davası başlamış, dokunulmazlara dokunuluyor, üçüncü iddianame açıklanıyor. Güneydoğu’da ölüm kuyuları kazılıyor, Ankara’da HSYK toplantıları bir türlü tamamlanamıyor. Yani, aslında tarih yazılıyor. Bu kadar açık...

Bütün bunlara duyarsız kalan, bu inanılmaz olayları magazin boyutundan gören anlayış da statükonun parçasıdır aslında. Şaşılacak bir durum mu, değil.

Endişe edecek bir durum mu; o da değil.

Cengiz Çandar, dün Radikal’deki yazısını şu cümlelerle bitirdi:

“Bu davanın nasıl seyredeceğini, yol boyunca neler olup-biteceğini bilemeyiz. Ama İkinci Ergenekon Davası’nın başlaması başlı başına, Türkiye’de bugüne dek rastlanmayan bir olay olması bir yana, yakın geçmişte rastlanmasına ihtimal bile verilmediği göz önüne alınırsa, “tarihi” bir adımdır.

...Davanın nasıl seyredeceğini, yol boyunca neler olup-biteceğini bilemesek de, bildiğimiz bir şey var: ‘Cin şişeden çıkmıştır’!”

Bu analizi tersinden okuduğumuzda şimdiden sonra ne yapılırsa yapılsın, hangi engel çıkarılırsa çıkarılsın sürecin geri dönmeyeceği sonucuna varırız. Bir ülke, bu kadar bilgi, belge, silah, mühimmat, plan, kroki ve toplu mezarı çıplak gözlerle görmüşken bunları unutamaz çünkü.

Unutsa hafızası rahat vermez. Hafızası kaybolsa rüyaları uyandırır...

Cinin şişeden çıkması bu demektir. Ne faile rahat huzur verir, ne de mefule. Biri kaçmak ister, öteki kovalamadan duramaz.

Türkiye, açık zihinli, sivil ve hukuk yanlısı toplumsal dinamizmin ortaya koyduğu demokrasi perspektifiyle değişiyor. Ülkenin şeffaf yönetim prensibiyle ve herkes için hukuki eşitlik temelinde yaşamasını ve yükselmesini arzulayan sıradan insanların perspektifi...

Değişim, bu içtenlik ve hesapsızlık yüzünden engel tanımıyor. Bir başka beklenti, bir gizli gündem olmadığı için toplum bu sürece sahip çıkıyor. Değişimci unsurlar bütün korkuların, bütün çetelerin sistemden ebediyyen temizlenmesi; bir daha hiçbir zümrenin, hiçbir sınıfın ya da hiçbir siyasetin bu imtiyazı kullanamaması talebinde buluşuyor.

Bu yüzden içten, bu yüzden samimi, bu yüzden demokrat... Ve ihtimal ki, bugün değişime direnenler de en çok o içtenlikten endişe ediyor.

Mustafa Karaalioğlu- Star
mkaraalioglu@stargazete.com