DTP’nin kapatılması “kanunen” mümkündü ve mümkün olan yapıldı. Özellikle, Anayasa Mahkemesi dahil yüksek yargının yıllar içerisinde aldığı kararlara bakılacak olursa böyle bir pasın değerlendirilmesinde şaşılacak bir şey yoktur.

Bu partinin kanunen kapatılabilir olması Anayasa Mahkemesi’nin durumunu izah eder ama kapatılma kararının en doğru sonuç olduğunu da göstermez.

Evet, DTP’nin kapatılması kanunsuz değildir ama yanlış olmuştur. Kapatma kararı verilmeden de “doğru” bir sonuca ulaşılabilir ve demokratik açılım sürecinin tam göbeğinde Türkiye yeniden bir siyasal gerilime sürüklenmeyebilirdi.

Kapatma kararı kadar, kapatmama kararınını da doğru olabileceği yönünde bir hukuk yorumu yapmak mümkündü.  

Anayasa Mahkemesi, daha önceki parti kapatma davalarında (Refah Partisi, Fazilet Partisi ve AK Parti gibi...) Avrupa’dan örnek bulamamış ve herhangi bir davayı refarans gösterememiştir. Bu kez, DTP için İspanya’daki ayrılıkçı Batasuna partisinin kapatılmasını örnek vererek ilk kez Avrupa hukukuyla güçlü bir refarans ilişkisi kurmuştur. Bu örnek, DTP’nin kapatılmasını doğrulayacak kadar güçlü ve yeterli değildir.  

Ancak... Temel problem mahkeme, yıllar sonra Avrupa’ya açılmışken Batasuna’yı örnek almak yerine bu konuda evrensel hukuk standardını temsil eden Venedik Kriterleri’ni görmezden gelmiş olmasıdır.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz