Kürt sorununu, terörü, PKK’yı ve daire içindeki herhangi bir şeyi bir şehit haberi olmaksızın konuştuğumuz nadirdir. Bir kez Öcalan Türkiye’ye teslim edildiğinde, bir kez de açılım başladığında şehit haberlerinden bağımsız Kürt meselesini konuşabilmiştik. İkisi de doğru zamanlardı ama ne yazık ki ilkinde rehavet; ikincisinde ise hem içeride hem de PKK kanadında oluşan “çözüm” korkusu konuşmaların sonuna kadar gitmesini engelledi.

Öcalan geldiğinde Türkiye bu sorunu çok kısa sürede bitirebilirdi. Olmadı. Neden olmadığını, kimlerin bu çözüm imkanını heba ettirdiğini sonraki yıllarda öğrendik. Her sorunun tek bahanesi olarak yutturulan “dış güçler”in değil, apaçık ve net bir şekilde “iç güçler”in çözüme göğüs gerdiğini gördük.

Demokratik açılımın bugün karşı karşıya bulunduğu tek problem de yine aynı iç güçlerdir.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz