Şekli ve hacmi ne olursa olsun bu ülke insanlarının bir tabii afet karşısında gösterdiği reaksiyon yardımseverliktir. Sadece depremlerde değil, sıradan gazete haberleriyle mağduriyeti duyurulan bir çocuk bile herkesi harekete geçirmeye yeter. 2001’de bizimle birlikte ekonomik krize giren ülkeler mağazaları yağmalarken Türkiye müesseseleşmiş yardımseverlik ve dayanışma ruhuyla ayakta durmayı başarmıştı.

Dayanışma ve yardımseverlik sadece bir duygu değil aynı zamanda bir sosyal bir müessesedir.

Nerede ve kime olduğuna bakılmaksızın ihtiyacı olana yardım etmek kendiliğinden ortaya çıkan bir özelliktir bu toplumda. Bugün de aynısı oluyor... Van ve Erciş’e yardım yağıyor. Yani olağan bir hal yaşanıyor.

Olağan halimiz nasıldı...

Ama bu kez farklı bir şey daha oluyor. Hepimiz birden “kardeşlik” ve “dayanışma”nın altını çiziyoruz. Bugüne kadar çok önemsemediğimiz bu özellikleri birdenbire söyleme ihtiyacı hissediyoruz. Belki bağıra bağıra değil ama hafiften de olsa bunu yapıyoruz. Manşetlerimiz, haberlerimiz, yorumlarımız böyle.

Olağan halimiz olağanüstüymüş gibi yansımaya başladı.

Nasıl ifade edilirse edilsin kardeşlik duygusuna vurgu yapılması iyi bir şeydir ama daha iyisi vardır: Hiçbir vurgu yapmadan kardeşliği yaşayabilmek...

Yani zaten olağan halimizi olağanüstüleştirmeden, birbirimize ihtiyacımız olduğu anlarda gereğini yapmak ve hiçbir şey olmamış gibi davranabilmeye devam edebilmek. Yarın içimizden bir başkasının başına kötü bir şey gelecek olursa tabiatı gereği yine aynı yardımlaşmayı gerçekleştireceğimizi unutmadan.

Burada biraz durup düşünelim...

Çukurca atmosferi

Bugün bize kardeşliğe özel vurgu yaptıran şey depremden birkaç gün önce yaşanan Çukurca saldırısıdır.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Mustafa Karaalioğlu - Star