Hollanda olayı iyi bir laboratuar oldu.

Zira hemen “Bakanlar yurt dışında neden ‘evet’ propagandası yapıyor” sesleri yükseldi.

“Yurt dışı temsilciliklerde seçim propagandasının yasak olduğunu”hatırlattılar.

Oysa bu bir seçim değil, Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ne geçişin oylanacağı bir referandum. Yeni sistem önerisinin sahibi de Türkiye’deki hükümet. Ve yurt dışındaki seçmenlere, ‘bu değişikliği neden önerdiklerini, ne yarar sağlayacağını’ anlatıyorlar.

Ayrıca konuşmalar temsilciliklerde değil ‘kiralanan’ salonlarda planlandı. Salonlar kapatılınca, ‘bu durumu anlatmak üzere’ temsilciliklerde toplantı düzenlendi.

“Bakanların orada ne işi vardı. Seçimden sonra gitselerdi”eleştirisine ise iki taraftan yaklaşmak mümkün.

Önce şu tespitler yapılmalı:

Bir:2014-15’te Avrupa’da, Türkiyeli 4-5 partinin kendine oy istediği, birbirini kötülediği iki seçim kampanyası ile Erdoğan yanlısı-karşıtı bir cumhurbaşkanlığı seçimi kampanyası yapıldı.

PKK yandaşlarının saldırılarının dışında hiçbir ülkede hiçbir olay çıkmadı.

Daha sakin geçmesi beklenen referandum sürecinde ise Almanya ve Hollanda ‘güvenlik endişesi’ duymaya başladı.

Oysa ‘evet’ kampanyası diye hükümet üyelerine yasak getiren ülkelerde ‘hayır’ kampanyası Türk, Alman ve Hollandalı siyasetçilerin de katılımıyla yapılıyor!

İki:Almanya, Hollanda gibi örneklerde, ırkçı partilerin ‘uç/marjinal’ olması gereken ‘dışlayıcı’ siyasetlerini iktidar partileri ‘hükümet politikası’ haline getirmiş durumdalar.

Bu, ‘seçimden sonra bir şeyin değişmeyeceğini’ gösteriyor.

O halde, ‘seçimler geçse, öyle gitseydik’ demek, iyi niyetli olsa da anlamsız.

Türkiye bu ziyaretleri ‘ertelememekle’, yarın olabileceklerle bugünden karşılaşmayı tercih etti. ‘Ne olacaksa olsun, yüzleşelim’ dedi.

Hollanda ise ‘kendi belirleyeceği’ bir zamandan önce Türkiye karşıtlığını ortaya koymak zorunda kaldı.

***

Ankara’nın böyle bir aklı var.

Türkiye’yi baskı altında tutan konularda alışılmış ‘Türkiye tavrı’nın dışında kararlar alarak Batı’yı sınadı.

- Örneğin, Kıbrıs ve Ermeni sorununa ‘çözüm’den yana tavır koydu. Batı, ne Rum ne de Ermenistan yönetimi nezdinde bir çözüm üretmedi.

- Türkiye PKK terörüne karşı ‘çözüm süreci’ başlattı; Batı, siyasi liderlerini ve yandaşlarını barındırdığı halde çözüme katkı vermedi.

- FETÖ’nün iki darbe girişimini ‘halk desteğiyle’ püskürttü; Batı buna da destek vermedi.

- Kontrol dışı göçe ‘göçmen anlaşması’ çözümü önerdi; Batı bunu da istismar etti.

Türkiye’nin her çözüm önerisi, her demokratikleşme adımı, her darbeyi püskürtmesi ‘başka sorunlar’ gündeme taşınarak karşılıksız bırakıldı.

Aksine, Rum Yönetimi’nin Türkiye-AB müzakere sürecini kilitlemesine göz yumdu; Ermenistan’ın iddialarına destek verdi;  çözüme karşı terörü hortlatan PKK ile mücadelede Türkiye’yi sorumlu tuttu; darbecilerin yargılanmasına ‘siyasi tasfiye’ dedi.

Türkiye “Ne yaparsak yapalım Batı’nın bir başka ajandası var” düşüncesinde yalnız değil.

Bugün Hollanda’yla yaşanan kriz, yakın gelecekte ve belki Hollanda, belki başka bir ülkenin belirleyeceği zamanda yapılacakların erkene çekilmiş halidir.

Türkiye Avrupa’daki ırkçılığı, İslam ve yabancı düşmanlığını kışkırtmış değildir.

Zaten ‘kışkırmış’ olan ırkçı siyasetin taktığı ‘demokrat, liberal, insan hakları’ maskesini yırtmıştır.

Bu maskenin bugün yırtılması, içindeki ‘ırkçı/dinci’ kimyasalın Avrupa Birliği’nin, ‘Batı uygarlığı’nın vücuduna daha fazla yayılmadan, genlerine ‘geri döndürülemeyecek’ etkiler bırakmadan tedavi imkanı sunuyor.