Bunu galiba bir kez yazmıştım; önemine binaen bir daha yazıyorum. Televizyonda bir belgesel. Bir grup dağcı Ağrı'ya tırmanıyor. Verilen bilgilerden Ağrı'ya çıkan dört yol olduğunu öğreniyoruz.

Dağcılar bu yollardan birindeler.

Yolun yarısında mola veriliyor. Ekibe kılavuzluk eden bir köylü var. Belgeselin sunucusu elinde bir bardak çay ile ekipten ötede bir taş üstüne oturan köylüye yaklaşıyor ve onunla konuşmaya başlıyor.

Köylü belki yaşlı, ama dimdik vücudu güneş yanığı yüzü, bembeyaz dişleri, gülen gözleri ile genç gösteriyor. Az önce tabakasını çıkarmış, parmak kalınlığında bir tütün sarmış, yasemin ağızlığa takıp tüttürmeye başlamış.

- Amca kaç yıldır bu işi yapıyorsun?

- Var bir yirmi yıl.

- İşler nasıl?

- İyidir. Her geçen yıl Ağrı'ya tırmanan yerli yabancı dağcı sayısı artıyor, bizim işler iyidir.

- Kaç yaşındasın?

- Yetmiş dört.

Sunucu ile biz seyircilerde bir şaşkınlık. Bu kadarını beklemiyorduk.

-Doğru mu? Gerçekten yetmiş dört yaşında mısın?

- Doğrudur. Yaş yetmiş dört.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Mustafa Kutlu - Yeni Şafak