Eşi ve çocuklarından söz ederken duygularına hakim olamadı; sesi titredi, gözleri doldu, kelimeler boğazında düğümlendi.

Neyse ki imdadına salondan yükselen alkış yetişti. Yoksa konuşmasının devamını getiremeyebilirdi. Türkiye ağlayan bir Genelkurmay başkanını ilk kez gördü. Onu ağlatan ailesi mi yoksa yaşadıkları mıydı anlaşılamadı. Her ikisi de olmalı... 'Kaderime ağlıyorum' dediğini duyar gibiyim.

O ağlamasın da kim ağlasın... İki yıl hiç rahat yüzü görmedi. Her adımı tartışıldı, her sözü tepki çekti. 'Az konuşacağım' diyerek oturdu koltuğa. Ancak ne çektiyse dilinden çekti. Onun kadar söyledikleri tartışılan başka komutan gelmedi. Balıkesir'de parmağını sallayarak yüksek perdeden konuştu. Konuşmadı, bağırdı, gürledi... Ama yağmadı.

Sert yüz ifadesi ve öfkeli ses tonuyla herkesin korkarak hizaya geçeceğini sandı ancak kimse tınmadı.

Aksine 'İndir o parmağını general' manşeti atanlar oldu. Daha sert karşılık gördü.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız