Gökçeada, Bodrum, Ayvalık gibi Ege sahillerinde bazı noktalarda Yunanistan bayrağının rengi olan mavi ve beyaza boyanmış evler, mekanlar, olduğunu daha önce yazmıştım.

Benzer ve daha vahim örneklerini İzmir’de gördüm. 

Bu memleket bizim. Her bir karışına sahip çıkmamız gerekiyor.

Gerçekten merak ediyorum.

Ege sahil kasabalarında bazıları neden bu kadar Yunan ve Rum hayranı?

Bakın, bunu bir kesimi suçlamak için söylemiyorum.

En iyisi gördüklerimi yazayım kararı siz verin…

Yer: Sığacık sahili… Kordon boyu…

Bir restorant…

Mekânın adı Çelebi Restorant.

Çelebi, Osmanlıca'da “beyefendi” anlamına gelen güzel bir kelime. Fonetik olarak da kulağa hoş geldiği için günümüzde de kullanılır. 

“Çelebi” adlı alkollü restorantın girişinde bangır bangır Yunanca müzik çalıyor.

Ne gereği var bunun?

Kimsenin ne yediğine ne içtiğine karışacak değilim.

Ama oraya gelen turist ya da kim olursa olsun içkisini neden Yunan müzikleri eşliğinde içsinler ki?

Her yıl Türk Silahlı Kuvvetleri'nin Ege'de tatbikat yaptığı, Yunanistan ile karşı karşıya bulunduğumuz bir bölgede alkollü restorantlarda Yunanca müzik çalınmasını da sorgulamayalım mı?

Yunanistan'da herhangi bir restoranda Türkçe müzik çalınarak turist ağırlanmaya çalışılıyor mu?

Bunu da düşünmeyelim mi?

Seferihisar’dan Şirince'ye giderken Ürkmez adlı bir ilçeden geçiliyor. 

Araçların vızır vızır geçtiği ana caddede kaldırım taşlarının biri beyaz, biri mavi.

Soruyorum: Neden?

Türkiye'de Yunanistan’la karşı karşıya bir sahil ilçesinin kaldırım taşlarını Yunan bayrağının renkleriyle boyaması kabul edilemez.

Şirince'ye geldiğinizde ise asıl şaşkınlığı yaşıyorsunuz.

Zamanında Rumların yaşadığı, mübadele sonrasında Türklerin yerleştirildiği, Türk adıyla anılan bir köy olması beklenen Şirince’ye günümüzde “şarap köyü” demek daha doğru olur. 

Daha otoparktan çıkar çıkmaz genç bir satıcı yolunuzu kesip, "Şarap tatmak ister misiniz?" diye soruyor. 

Ardından bir başkası...

Sonra bir başkası...

Köyü gezmeye gelen başörtülü aileler de dahil olmak üzere herkese şarap satmaya çalışılan bir yer.

Şirince'de turistlerin ziyaret ettiği iki kiliseden biri bir dönem Cami olarak da kullanılan Aya Dimitri kilisesi. 

Yanındaki kafede masa ve sandalyeler mavi beyaz.

Sahibini sordum. Türk ve Müslüman olduğunu söylediler…

Bir başka sokakta ise bir şarap dükkânının girişinde kocaman harflerle şu yazıyor:

"Burada içilen her kadeh şarap Atatürk'ün şerefinedir."

Yuh artık!

Gazi Mustafa Kemal ve silah arkadaşları, bu savaşı bunun için mi verdi?

Ölmüş bir insanın hem de Yunan ordusuna karşı savaşmış bir komutanın ismini, satacağı bir şişe şarabın reklamını yapmaya alet etmek tam bir rezalet!

Şirince’de gezerken bir restorant daha görürsünüz. 

Alkollü mekanın adı Smyrna Restorant.

Yani İzmir'in Yunanca adı.

Masa ve sandalyeler Yunan bayrağının renkleri… Mavi beyaz.

İnsan ister istemez soruyor.

Biz Kurtuluş Savaşı'nı hangi millete karşı verdik?

Bir başka alkollü restorantın adı ise Yorgo Restorant.

Sahibinin Türk ve Müslüman olduğunu söylediler.

İnsan yine sormadan edemiyor.

Neden Yorgo?

Başka isim mi kalmadı?

Yeri gelmişken şunu da yazayım. Şirince’nin meydanındaki tek caminin altında sağında solunda her yerde şarap satılıyor olması da hem hukuki hem de ahlaki açıdan garabet.

Gördüklerim beni hem şaşırttı hem de kızdırdı.

Şimdi bütün bunların tam tersinin Yunanistan'da yaşandığını hayal edin.

+Yunanistan'da Türk bayraklarıyla donatılmış restoranlar...

+Eyüp Sultan yazılı işletmeler...

+Zeki Müren şarkıları çalan kafeler...

Mümkün mü?

Tabii ki hayır!

Yetkililerin artık bu konuya el atması gerektiğini düşünüyorum. 

Çünkü kültürüne sahip çıkmayan toplumlar, kültürel köleye dönüşmeye mahkumdur.