Gazze deklarasyonu ve “Först” Leydiler: Röfle ve türbanın barıştığı an

Başbakanlık özel kaleminden aradılar, davet ettiler, gittim. Tarihi bir ansa söz konusu olan, kaçırmamak gerekirdi.

Tam ikide orada olmak için olağanüstü bir gayret gösterdim ve şaşırtıcı bir şekilde de olabildim. Ve lakin nadir rastlanan dakikliğim benim gibi zamanında gelmiş 4-5 meslektaşımla tam bir buçuk saat boyunca dedikodu yapabilme imkanı vermesi dışında bir faydası olmadı çünkü 2’de başlaması gereken toplantı ancak 3 buçukta başlayabildi.

İyi niyetli bir girişim, çok kısa sürede düzenlendi, eksiği gediği aranmamalı deyip geçilebilir ama (aslında hayır, profesyonel bir organizatöre danışılsaydı böyle olmazdı) bazı köşeciler çok sinirlendi ve açıkçası ne yazacaklarını çok merak ediyorum.

Fakat esas sorun o değil. Kafalardaki soru şu idi: Bu toplantı ne için yapıldı?

Zira başbakanlık özel kalemi harıl harıl çalışmış ve Türkiye’nin her köşesinden önde gelen kadınları davet etmiş. Her sektörden iş kadınları, sivil toplum kuruluşu çalışanları, partililer, eğitimciler, sanatçılar, yazarlar, ileri gelen ailelerin etkili kadınları gibi ciddi geniş bir spektrumda bir davetli vardı. Carla Bruni, Cherie Blair ve diğer batılı “baş bayan” lar katılmamıştı ama TÜSİAD başkanı Arzuhan Yalçındağ’dan Türkan Sabancı’ya, dünya güzeli Kazak piyanist Anjelika Akbar’dan modacı Dilek Hanif’e, çok sevdiğim iletişim uzmanı Necla Zarakol’a kadar hemen hemen herkes toplanmıştı. Türkiye’de yapılabilecek en kuvvetli kadınlar toplantısıydı diyebilirim. Röfleli kadınlar ve türbanlı kadınlar hiç bu kadar isteyerek bir salonda toplanmamışlardır herhalde. Peki bu kadar güçlü bir “kadın bir araya gelmesi” iyi değerlendirildi mi? Yazık ki hayır. Kimse niye harıl harıl davet edildiğini anlamadan döndü. Zira toplantı başladı, Gazze’de neler olup bittiğini anlatan kısa ve ajitatif bir film gösterildi, toplantıya katılamayan Antonio Banderas’ın (?!?!) görüntülü mesajı izlendi ardından Emine Erdoğan, son derece etkileyici bir konuşma yaptı ve bitti. Akabinde Först Leydiler sahneye çıktı, aile fotoğrafı çekildi ve dağılındı. Bir buçuk saat beklediğimiz hadise yarım saat sürdü sürmedi. Saat yedide olan yemeğe kadar insanlar otelde bir sağa bir sola dolandı durdu. Portakal suyu verilen yemekte oturduğum masada tesadüfen Urfa’dan tanıdığım ve çok sevdiğim iş kadını Cevahir Asuman Yazıcı vardı. Urfa’da “Cevahir” isminde güzel, küçük bir otel işletiyor. (Kebap dışında gerçek Urfa yemeği yemek istiyorsanız şiddetle önereceğim bir yer) Onun yanında Antep’den yine bir iş kadını olan Serpil Karuserci ve Diyarbakır’dan Kültür ve Dayanışma vakfı başkanı olan Necla Hattapoğlu oturuyordu. Üçü de işlerini güçlerini bırakıp gelmişler. Uçak parası, otel parası derken hayli masraf etmişler.

Kadın duyarlılığı üzerine gidilmiş, gelen bütün kadınlar da nitekim bu duyarlılık nedeniyle gelmişler ancak sadece bir deklarasyon dinlemek ve Four Season’un (pek de iyi olmayan) yemeklerini yemek için gelmemişlerdi. Ellerinden ne geliyorsa onu yapmak için.

“Urfa’dan buraya gelmek için harcadığım parayı Gazze’ye bağış olarak verseydim içime daha çok sinecekti” dedi Asuman Hanım.

Peki bu toplantının esas amacı ne? Bağış toplamak. Bundan kimsenin haberi var mı? Yok. Gazetelere bakıyorum: Orada da yazmıyor. Sadece Carla’nın gelmemesi, Emine Hanım’ın Nazım’dan şiir okuması.

Sonuç: Sen, ben, yenge İsrail’i protesto ettik, portakal suyu içtik.

Mutlu Tönbekici - Vatan

mutlu.tonbekici@gmail.com