Meclis’te pankart açmak, çirkin olduğu kadar komik bir eylem. Hele bir de açılan pankartlara bakınca halimiz içler acısı desek yeridir. Nerede yaratıcılık, nerede zeka! Hak getire.

10 Kasım 2009’da TBMM çatısı altında gergin saatler yaşandı.

Siyasi parti temsilcileri karşılıklı olarak birbirlerini suçladılar. Tansiyon yükseldi, yüzler gerildi. Kürsüden oturanlara, onlardan kürsüye öfke yağdı.

Fakat 10 Kasım’da Meclis’te yaşanan asıl facia bunlar değildi elbette.

Çünkü saydıklarımızın hiçbiri bize yabancı değil. Meclisimizin yakın tarihinde benzer örneklerin sayısı hayli fazla. Aradaki belki en önemli fark, konuşma metinlerinin, benzetmelerin, örneklerin, hitap tarzının, kısaca üslubun giderek seviye kaybetmesi.

Buna da bir yere kadar katlanmak mümkün. Sonuçta hepimiz ‘zamanın çocuğu’yuz.

***

Lakin...

Önceki gün CHP adına konuşan Onur Öymen’in ağzından çıkan sözleri unutmak kolay değil.

O sözler, Meclis’in tarihine kara bir leke gibi düştü.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz