KORKUYORUM

 Yalnız kalmaktan “KORKUYORUM”

İşsizlikten “KORKUYORUM”

Trafikten “KORKUYORUM”

İnsanlardan “KORKUYORUM”

Büyüklerimden “KORKUYORUM”

Ölümden “KORKUYORUM”

Korkmaktan “KORKUYORUM”

Kısaca her şeyden“KORKUYORUM” 

Peki ben niye “KORKUYORUM”, biz niye “KORKUYORUZ”

Bu hava gibi, su gibi, yemek gibi olmazsa olmaz bir şey mi? Ve bizlere niçin bu kadar hükmediyor?

Biz mi var ediyoruz? Yoksa o hep mi var?

Bilgisayara giren bir virüs sistemi nasıl çökertiyorsa; ruh ve beden korkuyu hissettiği andan itibaren bilinçsizce bir çöküş süreci başlatmakta sonrasında bir yığın olumsuzluklar…

Boğulmalarda insanı öldüren esas unsur korkudan doğan kramplardır. Ayağımızın yerden kesilmesi veya sahili uzak zannetmemiz yarım metrelik bir suda boğulup ölmemize neden olabiliyor.

Çocukluktan itibaren imtihanlarla korkutulan çocuklarımız en basit imtihanlarda bile strese girip mide ağrısı ve bulantılarla hatta titremelerle bildiği sorulara yanlış cevaplar verebildiklerini görüyoruz.

Duygusal olmaktan korktuğumuz için duygularımızı köreltip duygusuzca ve günübirlik yaşantımızda öyle bir an geliyor ki bocalıyoruz.

Sevmekten korkup yalnızlığa, yalnızlıktan korkup yanlış sevgilere girdikçe korkumuz kalıcı oluyor.

Veeee HAYVANSEVER olup çıkıyoruz.

Yedi milyarlık dünyada sevebileceğimiz bir tane bile insan bulamıyorsak bu insanların değil bizim suçumuz olsa gerek.

Bir gün ölüm meleği sabahtan bir şehre giriyor. Soruyorlar “niçin geldin” diye. Beş bin kişinin canını alacağını söylüyor. Akşam giderken ölü sayısı yüz bini bulunca insanlar meleğe kızıyor: “hani beş bin kişi öldürecektin” diye. Melek: “beş bin kişiyi ben öldürdüm diğerleri korkudan öldü” diye cevaplıyor.

Her şeyde olduğu gibi orta karar korku tabi ki lazım. Çünkü aşırı cesaret de korku kadar zararlı bir duygudur.

Korkunun az olması bizi hep belalara götürür. Korkunun çok olması bizi iş yaptırmaz hale getirir.

Yemekte baharat kararı korkuyu duygularımıza katarsak zarar vermesi bir yana bize itici güç olur.

Ve yemekte olduğu gibi herkes kendi kararınca kullansın baharat niyetine korkuyu…

Unutmayalım ki korktuğumuzun başımıza gelmemesi için korkuyu yenmeyi bilmemiz gerek. Yoksa hep korkuyla yaşamadan yaşayıp gideriz.

Atalarımızın bu konuda en güzel açıklamalarından biri de “Korkak bin kere, yiğit bir kere ölür” atasözüdür.

Bin kere ölebilecek bin hayatımız yoksa; korkudan korkmayı bırakıp yaşamaya başlayalım. Yoksa korkmak için o kadar çok bahane bulunabilir ki…

Korkuyorum ama korkusuzca yaşamayı deneyeceğim!.

Orhan ÇINAR / Haber 7
www.orhancinar.net 
orhancinar01@gmail.com