Günlük yaşantımızda şu üç kelime o kadar büyük bir yer tutmakta ama biz genelde ikisiyle yetiniyor, üçüncüye geçemeden yaşıyor gibi yapıp yarım yamalak yuvarlanıp gidiyoruz. 

Birinci kelimemiz teorik. Adından da anlaşılacağı gibi bir şeyleri okuyarak, öğrenerek ama uygulamaya geçirmeden bilgi hazinemize yerleştirmektir.

Yüzmenin her türünü okuyarak ya da görerek, yüzme hakkında bilgi sahibi olmak mümkündür. Ama bu yüzebileceğimiz anlamına gelmez. Sadece yüzmeyle ilgili konuşmamızı ve fikir üretmemizi sağlar.

İkinci kelimemiz pratik. Okuduklarımızın ve öğrendiklerimizin uygulamalı olarak yapılması durumudur. Yeterli midir dersek; duruma göre diyeceğim ama asla yeterli olamaz. Çünkü hep bir şeyler eksikti. 

Üçüncü ve en önemli kelimemiz doğru pratiktir. Teorik bilgiler öğrenildikten sonra onun devamı ve uygulamalı şekli olan pratik gelir. Son aşama ise doğru pratiktir.

Ehliyet alırken trafiği ve araç kullanmayı okuyarak öğreniriz. Daha sonrasında trafiğe çıkarak bu bilgileri pratiğe döker ve eğer kendimize, aracımıza ve trafiğe zarar vermeden ve ceza yemeden araç kullanabiliyorsak işte bu doğru pratiktir.

Ve ülkemizde bir yılda trafik kazalarında yaklaşık on bin kişi ölüyorsa ve binlerce kaza oluyorsa karar sizlerin ne kadar doğru pratik yapıp yapmadığımız konusunda.

Ya aşklara ne demeli? Okuduğumuz Leyla ile Mecnun, Kerem ile Aslı ve daha birçok aşk hikayeleriyle dolu dünyamızdan günümüz aşklarına geldiğimizde aşkın pratiğini yapmıyor muyuz, saatlik, haftalık, aylık hatta yıllarca süren aşklarımız bir hiç uğruna bitmiyor mu? Öyle ise nedir bunun doğru pratiği?

İş hayatımızdaki bu istikrarsızlıklar, gel-gitler, işsiz kalmalar, mutsuzluklar acaba neden? Yıllarca süren teorik öğrenimlerimiz niçin bizi bir yerlere getiremiyor? Suç öğretimde mi yoksa bizlerde mi? Bunca diploma, bunca akademik çalışma boşa mı?

En kötüsü de evlilikler. Beş evliliğe dört boşanma düşüyorsa ne kadar korkutucu. Oysa erkeğin de, bayanın da kendimizce en iyisini, en güzelini, en uygununu aramıyor muyuz? Eşyaların en yenisini, takıların en güzelini, düğünlerin en şaşaalısını yapmıyor muyuz? Eksik ne o zaman?

Bunca boşanma niçin? Kimler bize doğru pratiği öğretmiyor? Öğretiyorlar da yoksa bizler mi öğrenemiyoruz? Yoksa bilerek mi öğretilmiyor?

Bu karmaşaya can dayanmaz. Hayatın teoriğinden de, pratiğinden de bıktım. Artık her şeyin doğru pratiğinin olduğu bir dünya istiyorum.

Böyle bir dünya varsa ilk ben gideceğim. Ama yine de yılmadan, bıkmadan teorikten pratiğe, pratikten doğru pratiğe giden yolu ısrarla arayacağım. Çünkü bu hayatı yaşayacaksak eğer; niye her şeyin doğrusu olmasın?

Doğru pratikli günler dileğiyle…

Orhan Çınar - Haber 7
www.orhancinar.net / orhancinar01@gmail.com