"Polise taş atan çocuklar" konusunda İslami kesimin tavrını izliyor musunuz? Kolektif bir yönelime dönüşememiş bireysel destek ve çabalar dışında gördüğümüz tek şey; sağır eden bir sessizlik.

Elbette bunun anlaşılır, "kökü mazide" sebepleri var: Mütedeyyin kesim ya da ortalama muhafazakar öteden bu yana tıpkı babasından gördüğü gibi, çocuklarını "devlete uzanan eller, taş kesilir" mantığıyla büyütür. Efendi olmak, silme 'pekiyi'den daha ileri bir derecedir. Vatanına-milletine faydalı olmak, yasalara ve kurallara uymak, devlet görevlisine gösterilen saygıda tecessüm etmelidir. Değer skalasında öyle bir noktaya varır ki bu, haniyse "ana babaya hayırlı evlat" olma kriterlerine denktir. Nitekim, devlet-i ali'dir o; bir rahatsızlık varsa bile çatışılmaya gelmez, gelmemelidir.

Hem "çatışma" işleri de, o mızmız "solcu"ların etki ve yetki alanındadır zaten. "Devlet severken, bize hizmet yol, su, elektrik getirirken iyi de, döverken yani insan hakkı ihlali yaparken mi kötü?" gibi hakikaten akıllara ziyan bu inanış, neredeyse ortak kabuldür, mütedeyyin TC vatandaşı resmi görüşüdür ve bu anlayıştaki vatandaş için "Kıla, tüye arıza çıkartan solcularla" aynı kare içinde poza durmak da, ancak bıçak kemiğe dayandığında, başka çare kalmadığında mümkün olabilir.

Devletin uygulamalarına itiraz etmeyi, itiraz pratiği geliştirmeyi "hainlik" olarak görmek de değil aslında mesele sadece. Bir parça pragmatizm de yok değildir bu itikatte: "Kim devletle çatışmış da, kazançlı çıkmıştır ki". Okkalı bir tokat yemeyi göze alabilenler, ancak girişirler bu işe.

Bakmayın yani siz, bu toplumda yaşayan ama bu toplumda neler olup bittiğinden zerre miktarı haberi olmayan idraksizlere. Yüksek şahsiyetlerini hayal kırıklığına uğratmak gibi olmasın ama, bu ülkede ne imam hatipler terörist yetiştirir, ne de mütedeyyin aileler vatan-millet-devlet sevgisinden -öldür Allah- taviz verir.

Gelgelelim, devlete saygıda inatla sebat, bazen "haksızlığın taraftarı" olmak anlamına da gelebilir. Çünkü bahis konumuz "çocuk"tur. O çocuk ki, yeri gelir, dünyanın her toprağından, her ırkından resimleri yan yana getirilerek barış mesajı olur. Yeri gelir, bir savaşın yıkıntısından boynunda emziği olduğu halde çıkarıldığında, yüreklere acının karesini salabilir. Dokunulması vicdana dokunandır. Adalet duygusu en çok, çocuk üzerine haksızlık isabet ettiğinde, incinir.

Mesele şu: 2006'da Terörle Mücadele Kanunu'nun 9. maddesinde yapılan değişiklikle 15-18 yaş arası çocukların Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemeleri'nde yargılanmasının önü açıldı. Bunun ardından, daha önce uygulanmadığı halde Yargıtay, TCK'nın 220/6 maddesini uygulamaya başladı.

Dolayısıyla ne oldu? 12-15 ve 15-18 yaş aralıklarındaki yüzlerce çocuk, "polise taş atma" suçundan dolayı kendi yaşlarına denk gelebilen cezalarla mahkumiyet aldı. Avukat Serhat Eren'in verdiği rakamlar hakikaten dudak uçuklatacak cinsten, ama kanaatimce söz rakamlardan önde gelir.

Şöyle ki; işlenmiş bir suça verilecek cezanın 18 üstü ve altı yaş grupları için aynı olmasını "adalet" duygusuyla izah edemiyorum. Ha bir kişi, ha bin kişi olsun bu; yerden taş kaldırıp sallamak ya da polise slogan bağırmakla, silahlanıp dağa çıkmak nasıl ve hangi hukuki düzlemde yan yana getirilebilir, bilmiyorum. "Hukuk adalet dağıtır biliriz, ama bu manzarada hakça olan nedir?" diye düşünüyorum.

Bu noktada çocuk psikolojisine girişecek, romantik tafsilatlı tartışmalara bağlanacak değilim. Tartıştığım, şiddetin tüm acımasızlığıyla kol gezdiği bir bölgede, 15 yaşındaki bir çocuğa 15 yıl hapis cezası vermenin dönüp bir bumerang gibi, korumayı umduklarımızı vuracak olduğu.

Islah edilmeye çalışılmış, TC'ye karşı bıçak gibi bileylenmiş olarak cezasını dolduran bir Kürt vatandaşının kalbine çöreklenmiş kara kini temizlemeye hangi marka leke sökücü kafi gelebilir? Teröre bulaşmadaki bir gerekçe de "Kart-kurt" aşağılaması, potansiyel suçlu muamelesi, değil mi?

Yani pardon ama, bir yandan PKK'nın manevi zeminini kaydırmak için açılımlar yaparak oy kaybı ihtimalini bile göze alabilirken, öte yandan 12 yaşındaki çocukları 20 yılla yargılayarak kendi eliyle taze teröristler yetiştirmek nasıl bir formel mantık çizelgesiyle izah edilebilir?

Kafa karışıklığına hacet yok; biraz merhameti, biraz adaleti hatırlamak yeterli.

Kaldı ki, bu devletin tarihinin potansiyel suçlu gördüklerini, suçlu haline getirme tarihi olduğunu, İslami kesimden daha iyi kim bilebilir?

Özlem Albayrak - Yeni Şafak
albayrakozlem@yahoo.com