Aydın Doğan'a kesilen vergi cezası bütün bir gündemi hallaç pamuğu gibi attı. Oysa Ramazan'ın Eylül ayına denk geldiği şu günlerde, ya oruçsuzlara tahammül edemeyen Ramazan magandaları ya da 12 Eylül ağlamalarıyla dolu günler bekliyorduk.

Gerçi hiç yok da değil. Vatan sözgelimi, Ramazan klasikleri artık baymış olduğundan olsa gerek, “Erzurum'dan gericilik manzaraları” haberlerini “İran'da Tankini Patlaması” filan gibi başlıklarla ikame ediyor.

İranlıların evlerindeki özel havuzlarda kullanmak üzere mayokini ve üzeri atlet formunda olan tankiniyi tercih ettiklerini ve hangi ünlü dünya markalarını filan tercih ettiklerini haberleştiriyor.

O refleks sönümlenmiş değil anlayacağınız.

Bu yıl eskisi kadar görkemli olmasa da, 12 Eylül ağlamaları da duyuyoruz. Darbelerin şirin olanıyla olmayanını ayırt eden, 27 Mayıs'la 28 Şubat'ı şartların sonucu ve kaçınılmaz, dolayısıyla neredeyse makul bulabilen, bulmasa bile içleri asla 12 Eylül'e yandığı kadar yanmayanların ağlamaları bu dökülenler.

Her 12 Eylül tekrarlanır bu seremoni. Yeni değildir. İşin kötüsü, adaletsizdirler de. Şu kadar insan işkenceden geçirildi, gözaltında kayboldu, dert sahibi oldu filan derler. Ama, anacakları adların, ağıtlar yakılıp, gözyaşı dökülmesi için, bayraklaştırılması, sembolleşmesi için “sol” tandanslı olması şarttır.

MHP camiası-ülkücü kesim de, 12 Eylül'den ve sonuçlarından hiç memnun kalmamış ve en az sol cenah kadar “kurban vermiş”, “acı çekmiş”tir oysa. Ama mızmızlanma işinde asla solcular kadar iyi olamamışlardır mesela.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz