Ya da…

CHP’nin zihniyet dünyası! 

Size deseler ki:

“CHP zihniyetini iki dakikalık süre içinde anlatın!”

Neler söylersiniz?

CHP zihniyeti nasıl bir zihniyettir?

Ben anlatayım da…

Şu kayıtla:

Bütün CHP’liler aynı değil.

Benim kastettiğim bir zihniyet dünyası.

Bu dünyanın dışında kalan CHP’liler de var.

CHP içindeki “zenciler”.

Benim kast ettiğim “ontolojik gerçekliği” CHP’nin.

Bir CHP ağır topunun “Boğaza karşı viskilerini yudumlayanlar!” dediği kesim.

Onların zihniyet dünyası.

Ben o zihniyet dünyasının içinden geldim.

Şöyle ki:

Yıl 1961.

Annem güzel bir köylü kızı.

Merhum babam ise Anadoluhisarı’nda, yalıda yaşayan bir tüccar oğlu.

Babam, annemi görür görmez vurulmuş.

“İlle de bununla evleneceğim!” demiş.

O zamanlar bizim köylerde kızın fikrini almak yokmuş.

Annemin fakir babası, evlenmek istemeyen kızını zorla yalıya gelin vermiş.

Arseven ailesi CHP’li bir aile…

Annem ise köylü kızı.

Yalıya gelin gitmiş ama hiçbir zaman “insan” yerine koymamışlar annemi.

CHP’li Arseven’lerin ilk yaptığı annemin başındaki örtüyü çekip almak olmuş!

“Burası İstanbul, köyü unut. Bize uy!” demişler!

Sonrasında yalıda gelin değil, hizmetçi gibi davranmışlar anneme.

Hakaretin, küçümsemenin bini bir paraymış!

“Kastamonu ayısı” bile diyorlarmış, kendilerinin yüzyıllar evvel Kastamonu’nun İnebolu’sundan geldiklerini unutmuşçasına!

Annem, bunlara tahammül edecek bir kadın değil.

Kafası atmış, doğru Almanya!

Bir süre sonra da Babam gitmiş peşinden.

Yeni bir hayat!

Ben orada doğmuşum, burada öksüzler yuvasına atmışlar filan…

Uzun hikâye.

Arsevenler çocuk sevmedikleri için beni istememişler.

Yalıya kabul etmemişler.

İlgilenmemişler de…

Büyük Tüccar Kadri Bey’in torunu.

 Annesi, babası Almanya’da, orada burada büyütülen bir garip çocuk.

Böylesine acayip bir durumda yaşarken, yalıda ara sıra yemek yememe izin veren “Arsevenlerimi” görürdüm.

Etraflarını da tabii…

Çok soğuktular.

Anadolu’ya kızgın halleri vardı.

Bana “Kapıcı çocukları ile oynama!” derlerdi…

“Ayının oğlu!” derlerdi bazen, duyardım.

Anneme sırf köylü olduğu için “dangalak” dediklerini hatırlarım.

*

Boğaza karşı viskilerini yudumlayan “Arseven’ler” ikide bir kavga ederlerdi.

Birbirlerini yerlerdi.

Zengin dedem vefat etti, o zengin insanlar “antika eşya” paylaşımında birbirlerini yedi.

Evden her çıkanın üstü arandı ki, cebine bir şey atmış olmasınlar!

Bir merhum babam girmedi o işlere…

Zira…

Bir köylü ile evlenmiş ve bundan dolayı da dışlanmış kardeşti!

Ona  “yarı giriş, yarı bodrum, rutubetli bir daire” düştü.

Bu daire, zamanla dükkân oldu.

İyi para etti ama babam kansere yakalandıktan, vefat ettikten sonra.

Allah rahmet eylesin.

Mekânı cennet olsun.

Şimdi aklıma geldi:

Beni büyütenlerden, uzaktan akrabam Merhume Remziye Hanım’ı defnettik.
Geri dönüyoruz, Arsevenlerle.

Namaza yeni yeni başlamışım.

“Remziye Hanım namazlı abdestli biriydi, mekânı cennet olsun!” dedim.
Bir tepki geldi,  sormayın!

Vay efendim, insanın kalbi temiz olacakmış…

Vay efendim, her şey namaz değilmiş…

Oradan aldılar,  Erbakan Hoca’ya  “Namaz, niyaz, samimiyet” üzerinden saldırmaya başladılar.

Dayanamadım!

O acılı halimle hadlerini bildirdim!

*

CHP’lilerle ilgili acı hatıralarım var.

Peki bütün CHP’lilerle mi?

Dedim ya, genelleme yapmıyorum.

Bir “zihniyet dünyası”ndan bahsediyorum.

Bizlere “Göbeğini kaşıyan adamlar!” diyen zihniyet dünyasından.

Yoksa…

Anadolu köylerindeki CHP’liler ile pek derdim olmadı.

Şehirdeyken özlerini kaybetmemiş olanlarla da öyle.

Bazen kızıyorlar, ediyorlar ama…

Galiba seviyorlar.

Beyaz CHP’lilerin kendilerine nasıl baktığını da biliyorlar.

Beyaz CHP’liler bize nasıl bakıyorsa…

Zenci CHP’lilere de öyle bakıyor!

Yukarısı aşağısını yiyor…

Ve yukarısı birbirini!

*

Son cümleler:

CHP’yi ancak ben düzeltirim arkadaş!

Çünkü o zihniyet dünyasını çok iyi tanıyorum.

Benden daha iyi kimse tanıyamaz oraları!

Serdar Arseven / Haber7