Mahkemesi süren Ergenekon davasında öne sürülen suçların kanıtlanması durumunda soracağımız ana soru şu olmalıdır: Bazı insanlar kendi kendilerini memleketi kurtaracaklarına ikna ederek, böylesine ülkeyle ve kurtarmayla uzaktan yakından alakası olmayan korkunç eylemleri nasıl vicdan rahatsızlığı duymadan planlayabilmişlerdir acaba?

Bazı eylemleri sadece insanların kötü olmasıyla açıklamak belki bizi rahatlatır ama bunun fazla anlamı olmayacağı da kesindir. Özel yaşamında olağanüstü iyi olan insanların da Ergenekon gibi bir suç çetesi içinde yer alabilmesi çok şaşırtıcı değildir.

Bu nedenle oluşumun kendi iç dinamiğini anlamak için gayret etmeli ve bu çete temizlendikten sonra benzer başka çetelerin ortaya çıkmaması için kafamızı teorik netliğe ulaştırmalıyız. Söz konusu insan olduğunda kötüleri engelleriz demenin anlamı yoktur. Çünkü kötülük kriteri tarihsel süreçte değişebilmektedir. O nedenle yeni Ergenekonları önlemek için tavrımızı mümkün olduğunca objektif kriterlere göre oluşturmalıyız.

Evet, Ergenekon gibi bir oluşum nasıl ortaya çıkabilmiştir ve özel yaşamında iyi olan bazı insanlar son derece kötülük içeren bazı eylemlerin sonucunun iyi olabileceğine kendilerini nasıl ikna edebilmişlerdir?

Ben bu konuyu uzun zamandır düşünüyorum... Düşünme sürecinde okuduğum en faydalı kitap Murat Belge'nin 'Genesis: Büyük Ulusal Anlatı ve Türklerin Kökeni'ydi. Sadece bu çalışma bile 'Murat Belge kendisine yöneltilen dış kaynakları aktarmaktan başka orijinal yaratıcı düşünür değildir' eleştirisini katiyen hak etmediğini gösteriyor.

Köşe yazısının devamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz