Küresel siyasetler, şayet onları teslim alırsa, niye savaşmasınlar? Her şeyin görüntü, her görüntününse bir kurgu-sunum olduğu çağımızda, bize sunulanlarla yetinirsek... Yetinmeyi geçiniz, dolup taşarsak, bir kibrit çakımı kadar yakın ve hesaplanabilir bir iştir mezhepler savaşı. Her ne kadar sözgelimi Avrupa tarihindeki kanlı mezhep savaşlarına benzer bir tecrübemiz yoksa da Doğu geleneğinde... Tıpkı laiklik ya da ulusalcılık deneyimlerinin dayatılmasında olduğu gibi, sentetik bir tohumlanma... Zihinlerin mezhep düşmanlığı üzerinden tohumlanarak yeniden kodlanması, dizaynı, söz konusu olabilir mi?

Siyasetin sorduğu bu soruları, yine siyaset üzerinden cevaplayacak olsak bile, barış adına yaslanmamız gereken sırt, eninde sonunda etik’ten geçiyor. Niçin siyaset ahlakı değil de siyaset etiği dediğimizi ise, bunu biz tercih etmedik, çağın dil tercihi bu şekildedir diye cevaplarız. Çünkü bilimsel düşünce dediğimiz büyük hegemonya için “ahlak” ne yazık ki göksel bir yüktür, nesnel ve evrensel değildir, ihtiyar ve sıkıcı olduğu kadar demodedir de. Geçtiğimiz bin yılı ahlakı kıyasıya itibarsızlaştırarak yaşadık.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Sibel Eraslan - Star