Hayat bize çoğu zaman güçlü olmayı öğretiyor.

“Dayan.”

“Geçer.”

“Dik dur.”

“Kimseye belli etme.”

Peki ya insanın sadece yorulmaya hakkı yok mu?

Bugün birçok insan, yaşadığı sıkıntıdan çok sıkıntısını belli etmemek için harcadığı enerjiyle yoruluyor. Sabah işe giderken yüzümüzde gülümseme, telefonlarımızda “iyiyim” mesajı, sosyal medyada kusursuz hayatlar…

Kimse ne kadar yorulduğunu anlatmak istemiyor.

Çünkü güçlü görünmek, artık neredeyse bir zorunluluk haline geldi.

Oysa güçlü olmak her zaman dimdik durmak değildir. Bazen “Ben bugün iyi değilim” diyebilmektir. Bazen yardım istemektir. Bazen hiçbir şey yapmadan oturup nefes almaktır.

İnsan her gün aynı güçle uyanamaz.

Kimi ekonomik sıkıntısını saklıyor, kimi ailevi sorunlarını, kimi yalnızlığını… Kimi de geceleri kimse görmeden ağlayıp sabah hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyor.

Ve belki de en büyük yanılgımız şu:

Güçlü olmakla, güçlü görünmek aynı şey değil.

Bir insanın yüzünün gülmesi, hayatının yolunda olduğu anlamına gelmez. “İyiyim” demesi, gerçekten iyi olduğu anlamına gelmez.

Bazen insanların ihtiyacı nasihat değil, sadece birinin karşısına geçip “Anlat, seni dinliyorum” demesidir.

Çünkü hepimiz biraz yorulduk.

Hayattan değil sadece…

Hep iyi görünmekten, hep yetişmekten, hep dayanmak zorunda hissetmekten yorulduk.

Belki de artık birbirimize “Güçlü ol” demek yerine,

“Yorulduysan biraz dinlen, ben buradayım” demenin zamanıdır.

Bazı yaralar güçlü görünerek değil, güvende hissederek iyileşir.