Biz çocukken hatırladığımız şeyler çok basitti.

Akşam ezanına kadar sokakta oynamak, bisiklet sürmek, dizimizi kanatmak, mahallede arkadaşlarla kavga edip beş dakika sonra barışmak…

Bir yaz akşamını hatırladığımızda aklımıza bir ekran değil, sokağın sesi gelirdi.

Peki bugünün çocukları yıllar sonra çocukluklarını düşündüklerinde ne hatırlayacak?

Telefon ekranlarını mı?

Tablette geçirilen saatleri mi?

Ekran karşısında yenilen yemekleri mi?

Sosyal medyada geçirilen çocuklukları mı?

Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı. Çocukların dünyasını da değiştirdi. Artık bilgiye ulaşmak çok kolay. Dünyanın öbür ucundaki bir çocuğu birkaç saniyede görebiliyorlar. Ama belki de fark etmeden başka bir şeyi kaybediyoruz:

Çocukluğun kendisini.

Eskiden çocukların en büyük derdi eve erken çağrılmaktı. Şimdi birçok anne babanın derdi, çocuğunu ekrandan kaldırabilmek.

Eskiden “Hadi dışarı çık, biraz oyna” denirdi.

Şimdi “Biraz telefonu bırak” deniyor.

Üstelik mesele yalnızca telefon ya da tablet değil.

Çocukların hayatı giderek daha planlı, daha kontrollü, daha hızlı…

Okul, kurs, sınav, ödev, başarı beklentisi…

Çocuk olmak bile sanki yapılacaklar listesindeki bir maddeye dönüşüyor.

Oysa çocukluk biraz da amaçsız olabilmekti.

Saatlerce hiçbir şey yapmadan oturabilmekti.

Bir taşın bile oyun malzemesine dönüşmesiydi.

Çamura basmaktı.

Düşüp dizini kanatmak, sonra hiçbir şey olmamış gibi oyuna devam etmekti.

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Çocuklarımızın geleceğini hazırlarken onların bugününü kaçırmalarına izin veriyor muyuz?

Çünkü çocukluk geri gelmiyor.

Ve yıllar sonra bugünün çocukları kendi çocukluklarını hatırladığında, onların da anlatacak güzel hikâyeleri olmalı.

Bir ekranın şarjını değil…

Bir yaz akşamının kokusunu hatırlamalılar.