Bu yeni başlangıç, 1960’dan bu yana, siyasetin dönüşümde en önemli mihenk taşlarından birisi oldu. 27 Nisan’a verilen tepkinin açtığı imkan, yeni Türkiye’nin vücuda gelmesini sağladı. Zira 28 Nisan’da verilen tepki olmasaydı, Türkiye’nin demokrasi yürüyüşü uzun bir fetret dönemine mahkum olabilirdi. 

Sinmiş bir iktidar, erken veya normal zamanında gideceği seçimlerde, milletten 22 Temmuz’da aldığı güçlü desteği alamayacak, mecliste muhtemelen beş siyasi parti olacaktı. Açık bir darbe girişimini sineye çekmenin oluşturacağı hava, AK Parti diline ve kadrolarına da sert bir şekilde yansıyacak, iktidar alanı farklı vesayet odaklarıyla paylaşılmak zorunda kalacaktı. Vesayet rejimi yeni bir ivme kazanarak ya bir kapatma davasına da gerek duymayacaktı ya da kapatma davasını AK Parti’yi siyaset dışına itmek için neticelendirecekti. 28 Nisan’da verilen tepki, vesayet rejiminin, ancak dava açmakla yetinebildiği ama milleti karşısına almaya cesaret edemediği bir şekilde neticelendi. 

Bu durum askeri vesayet rejimi ile sert bir mücadele imkanını ortaya çıkardı. Kapatma davası sonrası ikinci yeni bir evreye geçildi. Bu evreyi en iyi ‘aktif mukavemet’ olarak tarif edebiliriz. Zira geçmişte de sağdan ve soldan siyasi partiler vesayet rejimine karşı olduklarını söyleyegeldiler. Büyük bir kısmı da bu söylemlerinde samimiydiler. Buraya kadar bir sorun yok. Fakat bir orijinallik de bulunmuyor.Vesayet rejimine ve uygulamalara, ideolojik ve teorik düzeyde karşı olmanın kendisi pozitif bir durum olmakla beraber, ortaya çıkan neticeyi değiştirmediği için özünde çok anlamlı da değildir. Asıl önemli olan mezkur söylemin fiili vesayet müdahaleleri anında bir siyasete tercüme edilip edilmediği meselesidir. Tam da bundan dolayı, 28 Nisan ve neticesinde ortaya çıkan 22 Temmuz manzarası kuvveden fiile geçişi temsil ettiği için milletin teveccühüne mazhar oldu.

http://haber.stargazete.com/yazar/yeni-turkiye-sancisi/yazi-935424Devamı için tıklayın >>>