1950'li yılların sonuydu.

Rahmetli annem ve babamla birlikte; yaşamımda ilk kez yurtdışına çıkmış ve Münih'e gitmiştik. Münih o yıllarda; 2. Dünya Savaşı'nın yıkıntılarını üzerinden atamamış bir kentti. Savaş sonlarında ABD'lilerce işgal edilmiş olduğu için; örneğin bir Berlin'in; bir Leipzig'in; bir Dresden'in acı kaderini paylaşmamıştı ama gene de yıkıntılar vardır. Münih'i temsil eden temel yapıların ayakta kalmış olmalarına rağmen...

Avusturya Lisesi'nin (Sangt Georg) ortaokulunun hazırlık sınıfı ve ilk sınıflarında çat-pat öğrendiğim Almancamla; gezip tozmaya ve insanlarla ilişki kurmaya çabalıyordum. O zamanlar; Almanya'ya bizim insanlarımızın akını başlamamıştı. Çok dile getirilen bir "geyiktir" ama hâlâ bizleri fesli, kadınlarımızı çarşaflı zannediyorlardı. (Maalesef kısmen de haklıydılar...)

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz