Eğer Başbakan Erdoğan'la "ilişkileri sıcaksa" onlar için Türkiye yükselen bir ülkedir, Avrupa Birliği üyelik için ayak sürüse de "Batı açısından değerli bir ülke"dir. Batı ile Doğu arasındaki yegâne bir kültürel sentez imkânı olduğu için, eninde sonunda üyeliğine kesin gözüyle bakmaktadırlar. Yok, eğer Başbakan Erdoğan'la aralarından su sızıyorsa (ki bu çoğunlukla Başbakan Erdoğan'ın Türkiye çıkarları konusunda dışarıdan gelen talepler karşısında esnek davranmaması sonucu ortaya çıkar) o zaman "Başbakan otoriterleşiyordur" ve bu durumda "AB'nin bu ülkeye uzak durması normaldir". Bir dönemin adamları

Son zamanlarda Türkiye'nin beyaz elitlerinin Başbakan'la ilişkilerinin bırakınız bozuk olmasını, bir savaş durumu halini aldığı apaçık ortadadır. Bunun sebebi birincisi, beyaz elitlerin önemli bir kısmının "Kürt sorununa çözüm planı" olarak savundukları, daha çok bazı Avrupa ülkelerinin önerileri doğrultusunda hazırlanmış olan "bir özerk bölge" veya "federasyon" tezini savunmalarıyla ilgilidir.

Türkiye'nin uygulamaya soktuğu "çözüm sürecine" karşı duydukları tepkiyi, terör örgütünün Kandil'deki elemanlarına dönüp "bunu kabul etmeyin, yoksa döktüğünüz kan boşa gidecek" türünden yaptıkları çağrıları da bu bağlamda değerlendirmek gerekir.

İkinci önemli bir neden ise içerdeki geleneksel güç merkezleri karşısında, Başbakan Erdoğan'ın oluşturduğu "politik otonomiden" kaynaklanmaktadır. Hatırlayalım, bugüne kadar büyük sermayeyi oluşturan "devletçi-kapitalistler" olarak tanımladığım yapı ve onun uzantısı olan "merkez medya" seçilmiş hükümetleri şu veya bu şekilde sarsmış, hırpalamış, ya hizaya getirmiş ya da bitirmiştir. Bu ilişki bağlamında, karşılarına çıkan ilk çetin ceviz rahmetli Özal'dı. Ona karşı yürüttükleri sistematik saldırılar "Turgut nereden geliyor, Turgut'a bak" seviyesinde itibarsızlaştırma gayretleri, o zamanki "militarist devlet yapısı"nın da desteğiyle sonuç vermiş ve Özal karşısında istedikleri siyasi neticeye ulaşmışlardı.

Yazının devamını okumak için tıklayınız>>>