Terör örgütünün kaçırdığı çocuklardan söz ediyorum. Bazılarının utanmadan “bu çocuklar kaçırılmadı, örgüte katıldı” diyerek, hâlâ sözde bir taraftan terör örgütüne sempatik görünme çabasıyla esas olarak “bu iş bitmedi devam edecek” ümidiyle, içlerindeki “kana susamışlığın aşağılık tutkusunu” dışarıya vurmalarına şaşmamak gerekir. 

Yaklaşık on sekiz aydır devam eden kansız, gözyaşsız adım adım toplumsal barışın inşa edildiği bir dönemi başlatan “çözüm sürecinin” bitmesini isteyenler şimdiden ellerini ovuşturmaya başladılar bile. Daha düne kadar Kandil’e gidip “ne oturuyorsunuz  Güneydoğu elinizden gidiyor, bunca kan döktünüz, buna seyirci kalmak size yakışıyor mu” türünden kışkırtıcılık yapanlar;  “bu konjonktürü bir daha ele geçiremezsiniz Rojova’da devrim şartları oluşmuşken, Suriye’de durum değişmeden bir hamle de siz yapın” çağrısını yapanlar, şu anda mutlu ve ümitli vaziyettedirler. 

Kana susamışlık 

Hele bir kısım medyada “PKK saldırdı saldıracak” diyerek sürecin bir an evvel bitmesini, sürecin başarısızlığa uğramasını arzu edenler, bütünüyle yeni bir “kana, acıya, katliama susamışlık psikolojisiyle” sıraya girmişlerdir. Onların bir kısmının hesabı siyasidir. Çözüm sürecinde ortaya çıkacak başarısızlık, hükümete ve özellikle Başbakan Erdoğan’a karşı yeni bir cephe açılması anlamına gelmektedir. 
Bilhassa cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi “barışın yerini çatışmanın ve kanın alması projesi“ Başbakan Erdoğan’a karşı adeta tükenmek bilmez bir kin duyan bu cephe için, yeni bir ittifak imkânıdır. Onlar, örgütü yeniden kan dökmeye itebilirlerse, hükümete karşı ortak bir cephede buluşup PKK ile birlikte hareket ederek netice elde edebileceklerini düşünmektedirler. 
Kısaca belirtmek gerekirse, Kandil’e gidip “teröre devam edin” diyenlerin, kan kokusu özlemleri ile devleti ele geçirmek isteyen “karanlık yapının” beklentileri, eski Türkiye’nin egemenlerinin çıkarları ortak bir noktada kesişmiş bulunmaktadır. Örgütün, terör yapmaya ikna edilmesi onlar için Başbakan Erdoğan’dan “kurtuluş için tek çaredir”. Bugün Türkiye böyle aşağılık bir hesapla karşı karşıyadır. 

Kin ve ittifak 

Terör örgütünün silahlı mücadeleye son verme aşamasına getirilmesi şüphesiz Türkiye için kolay olmamıştır.  Önce, teröre karşı 2011 2012 yıllarında ortaya konulan amansız mücadelede kazanılan üstünlükle “caydırıcı güç pozisyonuna ulaşmak”; sonra bu yapıyı, siyasi iradesine bağımlı hale getirmiş çeşitli yabancı servislerin planının bozulması; her şeyden öteye de Türkiye’nin demokratikleşme ve sosyal yatırımlarla bölge halkıyla kurduğu yoğun ilişkinin bölgede örgüte karşı tepkiye dönüşmesi v.b. gelişmelerin çözüm sürecine ulaşılmada önemli rolü bulunmaktadır. 

Yazının devamını okumak için tıklayın

Vedat Bilgin - Akşam 

vedat.bilgin@aksam.com.tr