"Ahmak dost akıllı düşmandan beterdir." sözünü yurdseverliğe de teşmîl edebilirsiniz. Ahmak yurdsever o canından çok sevdiği ülkeye yeminli düşmanlarından bile fazla zarar verebilir. Bir örnek verelim:

Türkiye’de Kürd Meselesi’nin çözümünü istemeyenler ikiye ayrılır. Kavga, kan ve gözyaşından menfaati olanlar ve bir de bunun Türkiye’yi böleceği korkusuyla her türlü uzlaşmaya karşı çıkarak konuyu bir ‘ölüm-kalım savaşı’ şeklinde kabûl eden ‘yurdseverler’. Motivasyonları değişik olsa bile her iki grubun da metodları aynı. Bakınız, Diyarbakır Baro Başkanı Avukat Mustafa Sezgin Tanrıkulu iki gün önce mahkûm oldu. Neye mahkûm olduğu suali anlamsız. Çünki 100 seneye de bir kuruşa da mahkûm olsa işin özü değişmez. Avukat Tanrıkulu bir yılbaşı hediyesinin üzerine Türkçe’yle beráber Kürdce ibáreler de koyduğu için mahkûm edildi.

Bu ‘yıkıcı ve bölücü faaliyet’ oluyor. Bu kafa yapısını gördükden sonra Türkiye Cumhûriyeti’nin yıkılacağından korkmak yerine şimdiye kadar nasıl olup da yıkılmadığına hayret etmek gerek. Şimdi soruyorum: Böyle bir karárı veren yargı organlarının motivasyonu çatışmadan menfaat olsa ne fark eder, yurdseverlik olsa ne fark eder? Düşününüz ki daha ‘TRT ŞEŞ’ kanalı açılalı iki ay olmuş, Başbakan açılışda bizzat Kürdçe hayır ve uğur dilemiş, ama kös dinlemişler kolordusu yine bildiğini okuyor. Üstelik o kanalın en önemli unsurlarından biri olan Rojin adlı yurddaşımız da iki ayda canına tak etdiği için oradan ayrılmış.

DTP’deki toplu tutuklamalar da ayrı bir álem. Efendim, neymiş? PKK ile bağlantıları varmış. ‘Mon Dieu, quelle surprise!’ Kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi. Sabáh-i şerîfiniz hayırlı olsun, Efendiler! Obama’nın ziyáretinden sonra fazla bile beklediniz. O daha Türkiye topraklarındayken, hattá tam Ahmet Türk’le görüşürken tevkıyfáta başlasaydınız daha da etkili olurdu! Hattá ve hattá ben olsam bir ikisini de ‘kaçarken’ arkadan vururdum! Vururdum ki dağdan indirilecek olanlara biraz cesáret gelsin! Devletimizin álicenáb şefkati daha şimdiden yüreciklerini ısıtmaya başlasın!

Bu şartlar altında, esásen çokdan yapılmış olması gereken Erbil Kürd Konferansı’nın ‘bir başka bahár’a kalması pek mi beklenmedik bir ‘geliş(me)me’ olurdu?

Bunlar gibi dostu olana düşman gerekmez.

BİR NOT: Daha önce de dikkati çekmeğe çalışdım ki Ankara ile Bakû arasında ‘köpürtülen’ Ermenistan Krizi aslında gerçek bir temele dayanmıyor. Bunun biri ‘objektif’ öbürü ‘sübjektif’ iki sebebi var:

Objektif sebeb, Türkiye’nin gücü ‘bütün taraflarca’ dürüst olarak kabûl edilmesinden ileri geliyor. Karabağ’da Ermenistan’dan yana tavır koyması bu kozu sıfıra indirger. Ermenistan’ı kazanacağınız bile garanti olmaksızın Ázerbaycan’ı kaybedersiniz.

Sübjektif sebeb ise Türk Milleti’nin Karabağ konusundaki hassásiyeti. Türkiye’de hiçbir hükûmet böyle bir vebál altına giremez.

Bence ‘bunalım’ı İlham Aliyef’in politikacı olarak bázı karakter husûsiyetlerinde aramak daha yerinde olur. Onun babası da bir tuhafdı.

Yağmur Atsız - Star
yagmuratsiz@stargazete.com