Bugün babasının, ağabeyinin, dayısının, amcasının tabutuna sarılan o çocuklar, arkadaşlarına anlatmakta zorluk çekecek, o tabutta yatanın neden şehit edildiğini…

Gün gelecek, fazla uzak da değil üstelik, bir sonraki nesil mesela, Türkiye’de, 30 yıldan fazla sürmüş bir terör dalgasının on binlerce insanın canına mal olduğunu söylediğinizde büyümekte olan çocuklar buna inanamayacak. Hızla tarih kitaplarındaki yerini alacak bugün yaşanan acılar. Ve yaşanan acılara, “ne kadar boş yere yanmış canlar” denilecek… Teröre bir daha lanet edilecek…

 

Güneydoğu Anadolu Projesi kapsamında çalışan yüz binlerce çiftçi, işçi, memur, mühendis de inanamayacak aslında o bölgenin yakın zamana kadar fakir, sorunlu, terörün kendine anayurt edinmeye çalıştığı topraklar olduğuna. Kötü, çağdışı bir masal gibi dinleyecekler yaşananları. Ama fazla kulak asmayacaklar; işlerini yapacaklar, üretmeye, birlikte paylaşmaya devam edecekler.

Sadece terör konusunda değil, üretim, zenginlik, tüketim, demokrasi, bilim, teknoloji, sanat, felsefe ve hele ki edebiyat… Aklınıza gelebilecek hayata ait bütün alanlarda sorunlarını çözmüş, dünyaya örnekler sunan, kendi içinde barışık ve mutlu bir Türkiye tablosu hiç uzak değil; hiç zor değil.

 

Dünyada çok ciddiye alınan, örnek olan, büyümeye devam eden; ertesi günün hesabını yapamayan değil onyıllar sonrasına ilişkin plan ve projelerini hayata geçiren yekvücud, hiç de parçalanmamış, aksine coğrafi olarak değilse de hinterlandları açısından çok daha büyük kardeşçe, arkadaşça, dostça bir Türkiye…

 

Bunlara inanmıyor/inanamıyor olabilirsiniz, ama düşünün bakalım, çocuklarınıza anlatabiliyor musunuz, çok değil, bundan 28 yıl önce bugün, sokaklarında kardeşin kardeşi vurduğu bir ülkeyi algılayabiliyorlar mı?

 

Daha yakına gelelim; 7 yıl önce Türkiye’de doların birkaç saatte iki katı fiyata çıktığına yeni gençler inanabilir mi?

 

Biraz daha yaklaşın; İstanbul’da yaşayanlar kapkaççıdan, otopark mafyasından günde kaç kez yaka silkiyordu?

 

Hayat değişiyor ve inşallah daha da iyiye gidiyor.

 

***.

 

Biz karamsar bir nesil olarak yetiştirildik, büyüdük. Başka da çaremiz yoktu zaten. Bize anlatmadı büyüklerimiz mutlu ve üretken yılları. 50’lerde nasıl geliştiğimizi; 70’lerde nasıl fırsatlar kaçırdığımızı…

 

Sandık ki, hep bizim büyüdüğümüz gibiydi ülke ve dünya; eşitsiz, adaletsiz… ve bu nitelikleri bile tartışılamayacak kadar sert otoriter.

 

Düşünce suçunun, neredeyse gerçekten aklınızdan geçmekte olan bir şeyin bile suç olduğu yıllarda yaşadık. Buna bile inandıramazsınız insanları. Bugün, Türkiye Komünist Partisi diye legal, meşru bir parti var; sadece bazı dizelerin cebinizdeki bir kağıttan çıkmasının yıllarca hapiste yatmanızı sağladığı yıllar yaşandı. Kürtçe konuşmanın da Kur’an öğretmenin de suç olduğu yıllar yaşandı. Tersi de oldu elbet, suç değildi ama liberal olmak aşağılandı; sosyal demokrasi tu kaka ilan edildi; Milliyetçilik sıkça faşizm sayıldı.

Herkes herkese düşmandı; neredeyse her fikir yasaktı.

Sonra…

 

***.

 

Sonra bugünlere geldik.

 

Ne rakamlarla ne sosyal hayatla ne demokrasi ölçüleriyle kıyaslanamayacak şekilde katlandı hayat.

 

Bir sonraki nesil, bu büyümeye devam eden refahın, demokrasinin, üretimin meyvelerini kendilerinden sonrakilere sanatla, felsefeyle, müzikle, edebiyatla aktaracak.

 

Aktaramazsa o zaman sonumuz gelmiş demektir.

 

Türkiye, bu birikimi sağlamaya devam ediyor ve dünyanın gidişatı da önümüzü açmaya devam edecek, belli ki.

 

Geriye sadece bu birikimi insanlığa bir hediye olarak sunup sunamayacağımız.

Yoksa, inanın terör de ekonomik sorunlar da sosyal problemler de hızla eriyor.

Benim için bile yakın zamana kadar inanılır değildi, ama böyle.