“Yüzü maskeliler kapımı çaldılar. Ödüm koptu, ben tek başıma yaşıyorum, hastayım. Ömrümün bu son günlerinde başımıza gelenlere bakın”
“Aynı mahallede emekli olduğunu söyleyen başka bir kişi olayları anlatırken gözyaşlarını tutamıyor “İki polisi kapımın önünde öldürdüler. Ciğerim yanıyor, bu vatanın evlatları birer birer yere düşüyor. Yazıktır günahtır, bu çatışmalar dursun, artık ne bizim ciğerimiz yansın ne başkalarının”

“Kürt milliyetçisi olmakla birlikte HDP çizgisinde olmayan biri de şu tespiti yapmıştı” “Eski bir bölge milletvekili, devletin de henüz bütün gücüyle yüklenmediğine işaret etmişti” “Kürt siyasetinde etkin görevlerde bulunmuş kişi  durumu şöyle özetledi”“Seçimlerin bölgeye ne getirebileceğini analiz eden sivil toplum örgütlerinden birinin başkanı, şu hesabı yaptı”

“Sohbet ettiğim bir esnaf, 'ne olacak' diye sorduğumda, 'bilmem, iyi olmayacak herhalde' dedi” Cümleler geçen haftalarda Al Jazeera Türkçe sitesinde Ayşe Karabat ve Kadir Konuksever’in meşhur ifadeyle bölgeden yaptıkları haberlerden…

Cümlelerin devamlarında ne tesadüf ki isimlerini vermek istemeyenler ya HDP ve PKK’yı eleştiriyor ya da HDP ve PKK hakkında tarafsız analizler 
yapıyorlar… Kürtler için “adını vermek istemeden” görüş bildirmek yeni bir âdet değil.

Küçük çaplı bir gazete taramasında karşınıza yüzlerce örnek çıkıyor. Neredeyse yarısı o meşhur 90’lı yıllardan.

1993’te Çiller’le Hakkari’ye giden Milliyet’ten Taha Akyol, kendisine yaklaşıp adını vermek istemeden Kürt kimliğini istediğini söyleyen bir gencin 
cümlelerini yazmış mesela. 1998’de Genelkurmay’ın bir kısmına üniforma giydirerek bölgeyi gezdirdikleri gazeteciler, bir sokağın kuytusunda kendilerini çekip askerleri şikayet eden adını vermek istemeyen insanlardan bahsetmişler yine.

Adını vermek istemeyen Kürtler değişmemiş. Ama Kürtlerin adını vermek istememe nedenleri değişmiş bu yıllar boyunca.
Aslında merkez medya da pek değişmiş sayılmaz. Sadece tepelerinde yazan Türkiye Türklerindir logosundan bahsetmiyoruz. 90’larda merkez medya JİTEM’den bahsetmiyor, onu yok sayıyor, onun günahlarını örtüyordu. Şimdi de aynı merkez medya o muameleyi yine PKK’nın JİTEM’i YDG-H’ye yapıyor. Onu görmüyor, onun silahlarını saklıyor, günahlarını örtüyor.

Tuhaftır.

Temmuzdan bu yana özyönetim ilanlarının ardından silahlarıyla, bombalarıyla şehir merkezlerinde görünen, hendekler kazan, çatışmalara giren, şehirleri 
esir alan, PKK’nın silahlı gençlik yapılanması YDG-H, Hürriyet yazarlarının gündemine sadece 7 kez girebilmiş. (2 kez Oral Çalışlar, 
birer kez Taha Akyol, Akif Beki, Verda Özer ve bir kez de mizah malzemesi olarak Ahmet Hakan yazmış)

Aynı dönemde Hürriyet yazarları AK Parti Gençlik Kolları Başkanı Abdürrahim Boynukalın üzerine ise 15 yazı yazmışlar.

Son bir ayda Hürriyet’te içinde YDG-H çıkan 41 haber, tek başına Boynukalın geçen 28 haber çıkmış.

Ak Parti gençlik kolları, PKK gençlik kollarından daha tehlikeli, daha ciddi bir sorun demek ki…

Bu bilançoya Türkiye medyasında bir tane adamakıllı YDG-H dosyası yapılmadığını eklemeye gerek yok herhalde.

Halbuki, tutuklanmalarına haklı olarak karşı çıkılan Vice News’tan gazeteciler YDG-H’yi çekmek için Diyarbakır’daydılar.

Wall Street Journal, Cizre’ye Silvan’a kadar gelip silahlı şehir milisleriyle röportajlar yapıp gitmişti.

En son France 24 Cizre’ye gidip yüzü kapalı, “Arkadaşlarda tabanca falan vardı, ağır silah yoktu, bombalarla eylemleri yaptık” diyen bir 
YDG-H’liyle röportaj yaptı. Cizre’ye giden epey AKP-fobik bir BBC muhabiri de oradan barikatların,  silahlı milislerin fotoğraflarını çekip paylaştı.
Aynı günlerde Cizre’ye giden içinde ünlü kadın yazarların, gazetecilerin siyasetçilerin, sivil toplumcuların olduğu  Barış için Kadın Dayanışma 
Grubu’nun HDP’li bir vekil ve baro yetkilisi eşliğinde katıldıkları şehir turunda ise yazdıklarına bakılırsa bütün dünyanın görmeye geldiği 
bu esas “turistik” kısımlar atlanmıştı.

Dünyaya Türkiye’den direniş hikayeleri pazarlayan örgüt, AKP, Erdoğan, İslam  nefretinden gözü silahlı milis falan göremeyecek haldeki ekibe, hazır PKK propaganda makinesinin karşısında gönüllü aptallığa razılarken fazlasını göstermedi demek.

“Vijdan kuaförleri” lafının isim babası yazar örneğin şöyle yazmış: “Gazze'ye ağlayanlar, gidip orda ağbi ahkamı kesenler; Cizze'yi Gazze'ye çevirmişler”
Hadi ölen 22 insanın nasıl öldüğü gibi çetin sorularla başlarını ağrıtmamış, ne denirse inanmış, örgütün onlar için organize ettiği karşılama 
törenleriyle idare etmişler ama sahiden yetenekli yazarlarmış ki içinde tek kelime YDG-H, silahlı milis, özyönetim, özsavunma geçmeden Cizre’ye 
gidip Cizre yazısı yazmak gibi propaganda da en üst seviyeye varmış bir ANF muhabirine bile nasip olmayacak bir şeyi becermişler.

Diğer yazıların sadece başlıklarını verelim: “Cizre, düşman orduları tarafından işgal edilmiş gibi” “Normal ölümü bilemeyen çocukların memleketi Cizre'de bugün ve Türkiye'de yarın!” Barikatların, çatışma için evleri duvarlarından birbirine bağlayan şehir gerilla savaşı yöntemlerinin fotoğraflarını çekip bir de üzerine démodé bir katil devlet tiradı geçmek herkese nasip olmaz. Buzdolabında bebeğinin cesedini saklayan anneye ambulansın gelmesine kim engel oldu, İHD’nin bile failini tespit edemediği kurşunlarla yakınlarını kaybedenlere “kimin kurşunlarıydı” diye münasebetsiz sorular sormanın da zaten yeri 
ve zamanı değildi.

Modası geçmiş aşırı dozda bir hamasetin, vicdan patlamasının, 90’lar edebiyatının Cizrelilere bir faydası olmadığı gibi bugünkü 90’ların, bugünkü JİTEM'lerin üzerini örttüğünün fark etmelerini de beklemiyoruz herhalde. PKK’yı kırmamak, HDP’ye zarar vermemek için bir zamanlar JİTEM’e yapıldığı 
gibi YDG-H’ye yokmuş muamelesi çekerlerken Kandil bile onlar kadar kayıtsız kalamadı meseleye. HPG’nin başındaki Murat Karayılan örneğin son röportajında şöyle dedi:

“Benim bildiğim örgüt yönetimimiz 2 kez YDG-H’nin silahtan uzak durması ve silahlanmaması için karar aldı. Her karar alındığında da o genç arkadaşlar uymaya çalıştılar. Fakat sürekli bir biçimde gelişen polis baskıları karşısında ciddi bir zorlanmayı da yaşıyorlardı. Sonuç olarak içinde bir ayrışma yaşandı. Geniş kitlesel gençlik kesimi yeni bir yapılanmaya giderken, YDG-H olarak kalanlar da illegal bir biçimde mücadelesini sürdürmeye başladı.”

Hatta, bir Kürt dostu HDP’li Türk solcusu için faşist, içindeki milliyetçi uyanmış, AKP’li ilan edilmeye yetecek şu eleştiriler de Karayılan’dan:“Tabii ki, 'Bu toplumsal çıkış, yani özyönetimlerin ilanı silahlarla olmamalıydı' denilebilir. Bu doğrudur… Yani bu özyönetim ilanı çok doğru ve toplumun kendi demokratik çözüm biçimini ortaya koymasıdır; meşru bir haktır, fakat silah bu kadar öne çıkmayabilirdi.”

yazının devamı için tıklayınız