Yeniçerilerim kazan kaldıracak ama… 

Bu yazımın sebebi telifi okuduğum filozoflar, düşünürler, şairlerdir. Düşünce dünyamızda ve sosyal dönüşümlerimizde etkili olan bu erk sınıf, kitaplarının her çeşidinde kadına dair pek çok şey söylemişler bununla birlikte kafalarındaki kadına dair sayfalarca kitaplar yazmışlardır. 

Fi tarihinden itibaren kadın, aklın dil, resim, yazı gibi her türlü tezahürüyle erk tarafından taşa, kâğıda işlenmiştir. Kadın, şiirin ve edebiyatın dünyasında güzelliğine dair iltifatlar alırken sosyal hayattaki rolüne dair fazlasıyla yergi…

Her halükarda kadın, bu filozoflarca ve şairlerce didik didik edilmiş, yüzlerce sayfalarına esas olarak girmiştir. 

Kadını dair bir şey söylemek gerekirse tek bir cümle ona dair her şeyi açığa vurabilir: “hiçbir örtü kadını kapatamaz”. Kendisini dışa vuran bir varlıktır. Erkeğin ne gözü ne kaşı ne de bedeni kadın görselliği gibi dışavurumcu değildir. Kadın baştan sona nitelik ve inceliktir. Estetik, gerçek değerini kadında bulur. Doğurganlığı da dışavurumculuğunun bir tezahürüdür. Aklı da tuzu biberidir.         

Erkeğin görselliği nicelikseldir. Varlığı niceliğe tekabül eder. Kendinde sahip olamadığı niteliğe, niceliksel gücüyle sahip olmak ister. İşte tüm arıza, kadın erkek arasındaki çatışma da burada başlar. 

Nicelik, niteliği nasıl taşıyacaktır? 

Yerli düşünürlerimize, şairlerimize dönecek olursak Cemil Meriç, İsmet Özel, Dücane Cündioğlu iddiama illet (delil) olur.  Batılı düşünürleri saymıyorum bile…

Cemil Meriç “Bu Ülke”, “Mağaradakiler”, “Jurnaller” gibi önemli kitaplarında kadın cinsi tümeli daima hayırla anmıştır. E tabi bu bir ironiydi. 

Cemil Meriç’in mağarasına girelim: “Gerçekler acıdır, kütleler tabansız, işçiler kaba ve bencildirler. Aydın cesaretini kaybeder ve öç almaya kalkışır. Mizacının bir yanıyla kadındır. Kader aşırı uçlarda dolaşmak”.      

Meriç, Mağaradakiler’de Türk aydınının ve genel olarak aydının dramını dile getirir. Ama kadın da bu oldukça önemli kitabına girmiştir.                                                                                                            

Vav diyelim ve bu ülke’sinde dolaşalım: “Kitaplar kadınlara, kadınlar şehirlere benzer. Paris, Londra veya Madrid… Herhangi bir dişi kadar muhteşem, herhangi bir dişi kadar alelade. İnsan şehriyle biner trene: şehri yani zaafları, alışkanlıkları, zilletleriyle. Her kitapta kendimizi okuruz. Kendimizle yatarız her kadında. Kitaplar, kadınlar, şehirler, metruk kervansaraylar gibi boş. Onları dolduran senin kafan, senin gönlün.”      

Bir vav daha çekip gülümseyelim.   Bu ülke’sinde dolaşmaya, arzı endam etmeye devam edelim “Yığın kadındır. Irzını teslim edecek bir zorba arar. Çobansız rahat edemeyen kaz sürüsü…”   

Cemil Meriç, “Bu Ülke”de bu ülkenin vicdanıdır. Doğu-Batı sorunu yanında, sol-sağ kutuplaşmasına ve kalıplaşmasına ilişkin önemli tespit ve aforizmalar yapar. Bu kitabında da kadının yeri hazırdır.                    

Gülümsemeye devam… Gülümsemeye devam ediyorsam sanırım bu bir olgunlaşma işaretidir ya da niteliksel üstünlüğün farkına varılışıdır.

Cemil Meriç’in gözlerini de Nemesis almıştır. Nemesis:  Adaleti sağlamak için intikam almayı savunan merhametsiz bir tanrıçadır. Yani bir kadın… Cemil Meriç’in Jurnal’leri ise nerdeyse kadına ayrılmıştır.

Dücane Cündioğlu’nun da yazılarının baş konuğudur kadın. “Kadın ve Yılan… Kadın ve Şeytan… Kadın, yani Havva… Hem aldatan hem aldatılan”                                               

Yılanların güçlü ve estetik doğası genç ve fit kadın gibi mi?

Şair İsmet Özel ise kadın ile ilişkisinde Hegel’in “köle efendi “diyalektiğini kurar.  Kadına sunduğu format altın tepside köleliktir.  

Gülümsemeye devam ediyoruz…

Bir hukukçu üşenmemiş dört yüz beş yüz sayfa “kıyamet kadınları” diye bir kitap yazmış. Vav diyoruz acaba nasıl bir niteliksel üstünlükte bir kadın ona bu yüzlerce sayfa nefret yüklü kitabı yazmasına vesile olmuştur?

Gülümsemeye devam ediyoruz…

Bir kadın bir erkeğe dair kaç sayfa, ne yazabilir ki? Erkeğin kadına bakış açısını o da üç aşağı beş yukarı aynıdır: Egemenlik kurmak yani niceliksel gücün amacı… Kadın ise tabiattır. Yani hayat, yani dirilik, yani sürprizler doğuran… Tabiatı hunharca egemenliği altına almaya kalkan materyalist felsefe tabiatın tokadını yemiştir.  Tabiat intihar etmiştir… 

Gördüğümüz gibi kadına dair bir şey yazmayan, söylemeyen adeta ne filozof olabilecektir ne şair, ne de edebiyatçı… Yani entelektüel dünyada kadını dile getirmeyen dilden yoksun, kadını yazmayan yazar değil, kadını düşünmeyen filozof değil, kadını okumayan okur değildir. Bu durum ise bize kadının niteliksel üstünlüğünü ispat eder. 

Nitelik de nicelik de İslam felsefesinde arazlardır. Bir cevherin ortaya çıkabilmesi için niceliğin niteliğe sahip olması yetmez aynı zamanda doğru bir şekilde taşıması gerek.

Hacer Aydın - Haber7

aceraydin@hotmail.com